Als je je herkent in veel van deze website, dan is de kans vrij groot dat je eerder teveel nadenkt over jezelf, dan te weinig.
Om dan feedback te krijgen zoals ‘je moet gewoon je grenzen aangeven’
of ‘je bent gewoon te gevoelig,’ helpt meestal niet.
Dat is waarschijnlijk niets nieuws voor je. Maar waarom is dit zo?
Vaak hangt dit samen met de leeftijd waarop het ‘afstemmen op anderen’ begon.
Om dat heel gemakkelijk dieper te begrijpen ga ik eerst even ‘naar de andere kant:’
Stel dat je in je hele kindertijd echt alle ruimte kreeg voor je grenzen, voor je gedachten, je mening, je gevoelens, je behoeften en je wensen. Dat je deze mocht uiten en dat je hierin gerespecteerd werd… Niet alles kon, maar er werd naar je geluisterd, je werd serieus genomen. En grenzen werden gesteld zonder veroordeling.
Dan leert je zenuwstelsel (ja echt, je zenuwstelsel!) dat je ruimte in mag nemen, dat je oké bent, en als het goed is dat anderen ook oké zijn (als zij ook ruimte namen en kregen).
Er ontstaan dan een balans tussen geven en nemen. Binnen al je relaties kun je dan vanuit een gevoel van veiligheid je grenzen onderzoeken – en die van de ander – en hierover communiceren zonder angst – en zonder boosheid. Vanuit nieuwsgierigheid en betrokkenheid.
Je voelt het waarschijnlijk al… de andere kant brengt het omgekeerde:
Wanneer er niet op jou werd afgestemd als jong kind, omdat dat niet mogelijk was, om welke reden dan ook, dan leerde je zenuwstelsel iets anders.
Namelijk dat het nodig is om af te stemmen op anderen. Zodat je leven zo veilig mogelijk was en er zoveel mogelijk liefde terugkomt.
In dit geval komt er een trauma respons in werking. En krijg je aangepaste, geduldige, lieve, tolerante kinderen / volwassenen die liefdevol zorgen voor anderen, begrip hebben voor iedereen. Maar – en dat maakt dat het niet gezond is – die ondertussen zichzelf wegcijferen. Die zich verantwoordelijk voelen voor de gevoelens van anderen. Die zich schuldig voelen als ze iets nodig hebben, of ruimte innemen, of teveel praten. Die in hun eigen lichaam soms niet eens meer voelen wat hun behoeften zijn, en hun wensen.
Dit principe heet ‘fawning.’ Ooit werd deze term in het leven geroepen door Pete Walker, en wordt steeds vaker gezien als de vierde trauma respons, naast fight, flight en freeze.
In dit geval is bewustzijn dan de eerste stap. Want door dit dieper te gaan begrijpen, komt er vanzelf compassie in plaats van zelfkritiek.
Vervolgens kunnen we aan de slag met trauma technieken zoals EMDR. Dit is wereldwijd de meest gebruikte techniek bij trauma. Het richt zich niet op je gedrag, niet op je denken en praten. Maar op je lichaam en je zenuwstelsel.
Ten slotte is het heel belangrijk om jezelf dan alsnog te gunnen om warmte, afstemming en begrip te ervaren. Dat kun je jezelf bieden.
En tegelijkertijd voelt dat soms eerst nog moeilijk. Dus mocht je daarin graag iemand naast je hebben staan, dan ben je van harte welkom.
